خود بیگانگی
انسان عصر ما،
همسان سایر نیاکانش،
در دوره های گذشتۀ تاریخ،
انسان خویشتن گریخته،
و بیگانه با خود است.
راز پلید این خویشتن
گریختگی،
نیز،
بی هیچ شبهه ای،
در مهبل سیاه جامعۀ موجود،
در سرمایه بودن ارزش ها،
لانه کرده است.
وقتی که میلیاردها کارگر
صاحب محصول کار خویش نمی
باشند
وقتی که دسترنج کار،
و جانمایۀ حیات شان،
در دست های ناپاک صاحبان
زور،
به سرمایه تبدیل می شود.
وقتی که:
قانون سود سازی سرمایه،
بر هست ونیست مردم دنیا،
حکم می دهد،
انسان،
بناگزیر،
ازخویشتن خویش،
جداست.
خود بیگانگی انسان عصر،
تبخالۀ فساد حکومت شوندگی
است،
وقتی که داغ فرو دست بودن،
بر پیشانی تمام مردم کارگر،
در تمامی قلمرو خاک،
پینه بسته است
بیگانگی آدمها با خود
طبیعت محتوم زندگی است.
وقتی که تودۀ مردم،
در جراحت تازیانه های
"قانون"
و موج نگاههای شرر آلود نظم
سرمایه،
فسیل می گردند.
وقتی که انسانها،
هزار هزار،
به جرم سنگین اظهار رای!!!
گلوله های داغ،
شرنگ می کنند.
آری!
تا آن زمان که،
سایۀ سیاه نظم طبقاتی
تقسیم نا برابر هستی
فقر و غنا،
بر زندگی انسانها
سنگین است
با خود یگانگی،
خیالبافی موهوم است.
انسان خود یگانه
خون نطفۀ وجود خویش را
در هستی برابر بی تضاد،
در تابش فروغ باورهای نو
بر دامن کرامت سوسیالیسم
جان می بخشد.
م. الف
