تظاهرات اعتراضی کارگران مخابرات راه دور
هزار کارگر مخابرات راه دور استان فارس در
مقابل استانداری دولت سرمایه داری در شیراز دست به تظاهرات
اعتراضی زدند. کارگران 9 ماه است که هیچ ریالی دستمزد
دریافت نکرده اند و از شدت بدهکاری و گرسنگی و فقر جانشان
به لب رسیده است. مبارزه این کارگران علیه تعویق همیشگی
دستمزدها و مصادره مستمر حقوق هایشان سال ها است که به
اشکال مختلف جریان دارد. آنان ماه های متوالی کار کرده اما
هیچ حقوقی نگرفته اند. گاه در اعتراض به جنایات سرمایه
داران دست به خودکشی زده اند.
گاه بساط شکایت در مقابل نهادهای دولتی پهن کرده اند.
زمانی به تظاهرات خیابانی اقدام
كرده و در مقابل همین دارالعماره
توحش سرمایه موسوم به استانداری نیز اجتماع نموده اند. اما
سرمایه داران و دولت آن ها به اعتراضات آنان هیچ وقعی
نگذاشته اند. كارگران در تظاهرات اعتراضی اخیر خویش، خطاب
به استاندار که از فرماندهان پیشین سپاه پاسداران است
فریاد می زدند:
«ما اهل غزه هستیم .... انرژی را رها کن،
فکری به حال ما کن!».
اين شعار صد البته از سر ریشخند و تمسخر
طرح شده است. اما از آنجا كه برخي كارگران متوهم ممكن است
فكر كنند كه جمهوري اسلامي واقعا به مردم فلسطين كمك مي
كند لازم است اين نكته مهم را توضيح دهيم. اين كارگران
باید بدانند که نظام سرمایه داری ایران به همان اندازه که
دشمن تا مغز استخوان توده های کارگر ایران و از جمله
کارگران مخابرات راه دور است، دشمن مردم کارگر و جنگ زده و
مفلوک و آواره غزه نیز هست. کمک های مالی بسیار انبوه دولت
ايران به نیروهای ارتجاعی نوع حماس و حزب الله، نه کمک به
اهالی کارگر و نفرین شده غزه یا لبنان بلکه، برعکس، کمک بی
دریغ و سخاوتمندانه به جریانات تروریستی ضدکارگر آن مناطق
با هدف تحکیم پایه های قدرت خود و کسب توان رقابت بیشتر در
مجادلات سودجویانه و قدرت طلبانه اش با دولت ها و قطب های
دیگر دنیای سرمایه داری است. کارگر مخابرات راه دور و به
طور كلي كارگر ايراني باید با سر آگاه طبقاتی خویش به این
مسائل بیندیشد و مبارزه واقعی خود علیه سرمایه و دولت
سرمایه داری را با شعارهای سرمايه دارانه اي چون « نه غزه،
نه لبنان، جانم فداي ايران» يا «فلسطين را رهاكن، فكري به
حال ما كن» يا به طنز « ما اهل غزه هستيم، فكري به حال ما
كن»، که به هیچ وجه شعارهاي آگاهانه و سنجیده طبقه او
نیستند، آلوده نكند. جمهوری اسلامی به رغم تمامی هیاهوها
و هوچی گری هايش در مورد فلسطین، هیچ لقمه نانی به شکم هیچ
کودک گرسنه فلسطيني نرسانده است. هیچ قرص مسکنی برای هیچ
کارگر مجروح در حال مرگ این منطقه ارسال نکرده است. هیچ
لباسی بر تن هیچ برهنه این دیار نپوشانده است. این رژیم
فقط حاصل کار و استثمار توده های كارگر ايران را به هزینه
زرادخانه های نظامی حزب الله و حماس و نیروهای مشابه
اختصاص داده است تا از این طریق تنور جنگ و ناامنی و بی
ثباتی در منطقه را به نفع خویش و با هدف تحکیم موقعیت خود
هر چه بیشتر مشتعل نگه دارد. توده کارگر غزه بخش جدايي
ناپذير طبقه بین المللی ما و در زمره بی پناه ترین، آسیب
پذیرترین و درمانده ترین بخش های آن است. ما دشمن توده های
طبقه خود نیستیم. دشمن ما نظام بردگی مزدی است. ریشه
استثمار و تشديد هر چه بیشتر آن، فقر، گرسنگی، بی حقوقی،
بی دارويی، بی مسکنی، بی آموزشی، تعویق دستمزدها، فقدان هر
نوع تضمین اشتغال و همه اشکال ستم هايی که بر ما اعمال می
شود در وجود سرمایه و حاکمیت نظام سرمایه داری نهفته است و
جمهوری اسلامی نيز قدرت سیاسی این نظام است. ما با سرمایه
و دولت سرمایه داری درحال مبارزه ايم. شعارهای ما باید
ریشه های واقعی استثمار و بی حقوقی ها و ستمکشی های مان را
نشانه گیرد. باید به سرمایه و دولت سرمایه داران حمله
کنیم. بايد علیه سرمایه و قدرت دولتی آن متشکل شویم. باید
با قدرت اتحاد و سازمانیابی شورايی ضدسرمایه داری خویش
مطالبات پایه ای طبقه مان را بر سرمایه داران و دولت آن ها
تحمیل کنیم. این حرف که گویا جمهوری اسلامی دستمزد روزانه
ما را به مردم غزه می دهد سخنی بسیار نادرست، ناآگاهانه و
ضدکارگری است. آنچه واقعی است این است که دولت سرمایه داری
ايران کارگر گرسنه و نفرین شده و جهنم نشین غزه را نیز
گوشت دم توپ خود مي كند تا توحش اش را در سایر نقاط دنیا
گسترش دهد. ما باید اين توحش را افشا کنیم. شعارهای ما
نباید علیه کارگر همزنجیر خود و در راستای کسب آبرو برای
دولت سرمایه داری باشد.
7 آبان 88
به نقل از سایت کمیتۀ هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری
