گزینه سوم کارگر سوئدی: کاهش زمان کار بدون کاهش دستمزد

بحران همچنان با تمامی فشار ویرانگر خود به پیش می تازد و صاحبان تراست های عظیم صنعتی و مالی دست در دست سرمایه داران صدرنشین اتحادیه های کارگری با فراغ بال و آسایش خیال این فشار ویرانگر را از شریان حیات سرمایه دور می کنند و روی معیشت مصدوم توده های کارگر سرشکن می سازند. کاهش 20% دستمزدها همراه با تنزل ساعات کار کارگران به صورت سلاحی بسیار کارآمد در وسیع ترین سطح به قلب زندگی کارگران در سراسر جامعه سوئد شلیک می شود و جوخه محافظ سرمایه مرکب از مدیران تراست ها و دیوان سالاری اتحادیه ای مسلح به این سلاح کارگرکش از کارخانه ای به کارخانه دیگر هجوم می برند و توده های کارگر بی دفاع و آش و لاش شده در زیر آوار رفرمیسم منحط سندیکالیستی را مجبور به امضای قرارداد تسلیم می کنند. سرمایه داران و شرکای اتحادیه ای آنان بسیار راحت کارگران هر مرکز کار و تولید را جمع می کنند و از آنان می خواهند که به یکی از دو راه حل پیشنهادی آنان جواب دهند. راه حل نخست پذیرش بی چون و چرای اخراج و راه حل دوم فرود آوردن سر تسلیم در مقابل کاهش 20 درصدی دستمزدها درقبال کاهش زمان کار است. اتحادیه کارگران فلز سوئد نهاد مبتکر و مبدع پیشنهاد این گزینه ها به نفع سرمایه و علیه توده های کارگر بود. سرمایه داران این ابداع جنایتکارانه مزدوران اتحادیه چی را در یک چشم به هم زدن قاپیدند و بسیار سریع آن را سلاح دست خویش در همه مناطق کشور و تمامی مراکز کار و تولید ساختند. کارگران هر کارخانه ای که سر تسلیم فرود نیاوردند آماج توپ و تشر و تهدید به اخراج قرار گرفتند. از این طرح برای متلاشی کردن شیرازه اتحاد کارگران و انداختن آنان به جان همدیگر حداکثر بهره برداری را کردند. به توده های کارگر درمعرض اخراج گفتند که مسبب اصلی بیکارسازی آنان کارگرانی هستند که از پذیرش کاهش دستمزدها در قبال کاهش روزهای کار خودداری می کنند. به مخالفان کاهش حقوق ها نیز گفتند که قبول این کار به خاطر حفظ شغل همزنجیرانشان و رفع خطر گرسنگی فرزندان آنان است. سرمایه داران و سران اتحادیه ها قدم به قدم در تحمیل راه حل های جنایت آمیز خویش بر کارگران پیروز شدند، زیرا رفرمیسم سندیکالیستی در طول سالیان دراز با خفه کردن هر جنب و جوش ضدسرمایه داری توده های کارگر شرایط تمکین کارگران در مقابل این توطئه های سیاه سرمایه را به اندازه کافی فراهم ساخته بود. چند وقت پیش در شهر Luleå  در شمال سوئد 6300 کارگر فلز را مجبور کردند که برای جلوگیری از اخراج به کاهش دستمزدها رأی دهند. در پاره ای مناطق، کارگران در مقابل این توطئه مشترک صاحبان سرمایه و اتحادیه دست به مقاومت زده اند. در همین روزهای اخیر، 700 کارگر انحصار عظیم «اسکانیا»، تولید کننده انواع کامیون های باری و اتوبوس، هر دو گزینه را قاطعانه رد کردند. این کارگران تا لحظه حاضر با عزم جزم در حال مقاومت هستند.  یکی از کارگران بخش فلز در مورد آنچه روی داده است می گوید: " اگر برای من امکان رای دادن وجود داشت  به آلترناتیو کم کردن دستمزد ها رای منفی می دادم. اما من عضو اتحادیۀ فلز نیستم. ما تا همین حالا خیلی از حقوق خود را ازدست داده ایم. زمان کارمان از دو شیفت به یک شیفت در روز کاهش یافته است.1900 کرون حق شیفت ما حذف شده است. در روزهای تعطیل کریسمس و عید پاک مجبور شدیم کار کنیم، در حالی که هیچ چیز بابت حق مرخصی سالانه دریافت نکرده ایم. هیچ تعطیلاتی برای جبران این روزها نیز برای ما در نظر نگرفتند. با توجه به همه این مسائل، انعقاد قرارداد کاهش دستمزدها عملاً کل دریافتی ماهانه ما را تا سطح غرامت ایام بیکاری کاهش می دهد. از این ها که بگذریم، با وجود قبول کاهش حقوق ها بازهم هیچ کدام ما هیچ تضمینی برای تداوم اشتغال خود نداریم. مدتی که برای ادامه کار ما تعیین شده کاملاً محدود و معین است. سرمایه داران به محض پایان زمان قرارداد می توانند ما را اخراج کنند و ما از هیچ قدرتی برای مقابله با آنان برخوردار نیستیم. سرمایه داران اخطار کرده اند که اگر قرارداد کاهش 20 درصدی مزدها را نپذیریم اخراج 1500 تا 1800 نفر از همزنجیرانمان قطعی خواهد بود. ما در موقعیت بدی قرار داریم. اگر اتحادیه دست به این سازش ها نمی زد ما مجبور نبودیم در مقابل گزینه های تحمیلی سرمایه داران حتماً یکی را انتخاب کنیم. گزینه سومی هم وجود دارد که ما کارگران می توانیم آن را مطرح و روی آن پافشاری کنیم. کاهش ساعات کار بدون هیچ نوع کاهش دستمزدها راه حل درستی است که باید همه جا توسط کارگران طرح شود و برای تحمیل آن بر سرمایه داران مبارزه کنیم».

 ژوئن 2009

به نقل از سایت کمیتۀ هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری