اعتصاب های کارگری در اسپانیا
با آغاز بحران سرمایه داری، کارفرمایان کارگران را زیر
فشار شدید برای کاهش ساعات کار، کاهش دستمزد، حذف
امتیازاتی از قبیل عیدی و یک ماه حقوق برای ایام مرخصی
گذاشته اند. این روند در سراسر اسپانیا نیز به کار گرفته
شده است. کارگران در مقابل این فشار به عمل جمعی پرداختند
و آن را با اعتصاب چه در محل کار و چه به صورت اعتصاب
عمومی پاسخ دادند. کارگران در مقابل کاهش دستمزد، افزایش
آن را درخواست کردند. نگاهی کوتاه به روند این حرکت در سه
ماه اخیر می اندازیم.
در 23 آوریل 2009 کارگران کارخانه خودروسازی فولکس واگن در
ناوارا یک اعتصاب سه ساعته را برای هرشیفت کاری سازمان
دادند و دلیل آن را سطح بالای اضافه کاری و شرایط وخیم کار
اعلام کردند. این اعتصاب سه شیفته باعث کاهش 40٪ تولید
روزانه به میزان 150 خودرو شد. در این کارگاه از 600 کارگر
شاغل 500 نفر در اعتصاب شرکت کردند.
در این ماه در بندر لاس پالما کارگران بندر دست به اعتصاب
زدند. کارفرمای شرکت سستیبا به نمایندگان کارگران
التیماتوم داد که حد اکثر یک هفته وقت برای پذیرش پیشنهاد
وی برای کاهش دستمزدها دارند، درغیر این صورت قرارداد کار
لغو و کارگران بیکار خواهند شد. کارفرما خواهان بیش از 20٪
کاهش دستمزدهاست و این کار را تنها امکان برای ادامه کار
کارگران اعلام کرده بود. پلیس مثل همیشه به وظیفه اش عمل
کرد و کارگران اعتصابی را مورد حمله قرار داد.
در اول ماه مه ده ها هزار نفر در شهرهای مختلف در اعتراض
به بحران و پیامدهای آن در تظاهرات و راه پیمایی شرکت
کردند. در مادرید 60.000 ، در بارسلون 40.000 و در سایر
شهرها نیز ده ها هزار نفر در این مراسم حضور یافتند. بعد
از اول ماه مه اعتراض ها همچنان ادامه دارد. قابل ذکر است
که اسپانیا بالاترین میزان بیکاری را در اتحادیه اروپا
دارد که برابر با 1/18 ٪ است.
از اوائل ماه مه جنبش اعتراضی در شکل اعتصاب ابتدا کارگاه
های کوچک و متوسط صنایع فلزی آغاز شد. کارگران نمایندگانی
را برای کسب حمایت سایر کارگران به صنایع بزرگ تر منطقه
چون کارخانه خودروسازی سیتروئن و کارگاه های کشتی سازی
گسیل داشتند که ورود آن ها به این کارخانه ها با عکس العمل
شدید پلیس محافظ کارخانه مواجه شد. وقتی رسانه های وابسته
به سرمایه با سکوت خبری سعی در منزوی کردن کارگران کردند
کارگران اجتماعات خود را به معابر عمومی و خیابان های مهم
شهر منتقل کردند.
در 8 ماه مه کارگران منطقه گالیسین در ترمینال مرکزی قطار
شهر اجتماع کردند. پلیس به این بهانه که مجمع خیابانی
کارگران سبب بسته شدن راه عبور و مرور می شود به آن ها
حمله کرد. اما مردم از کارگران حمایت کردند. در این منطقه
کارفرمایان اعلام کردند که به خاطر شرایط بحران هیچ مذاکره
ای را درمورد تعرفه مزدی نخواهند پذیرفت و به این طریق
اتحادیه ها را که احزاب تعرفه ای نام دارند نیز خلع سلاح
کرده اند. در این منطقه دستمزدها با وجود تورم و گرانی
لجام گسیخته یا منجمد باقی مانده یا با کاهش ساعات کار
توسط کارفرما- به دلیل اضافه تولید ناشی از سه شیفت کاری
و کار روزهای تعطیل و استفاده از تکنولوژی پیشرفته با
بارآوری کار سرسام آور که علاوه بر افزایش تولید بیش از
نیاز بازار سبب تحلیل جسمانی زودرس کارگران نیز می شود –
کاهش خواهد یافت و هم چنین بقای مشاغل کارگران در پرده
ابهام قرار دارد. در هفته جاری 10 هزار کارگر تصمیم گرفتند
منجمع عمومی خود را در سطح شهر و با حضور مردم تشکیل دهند.
آن ها به سه دسته تقسیم شدند و هر گروه در یک نقطه مهم شهر
مجمع خود را برگزار کردند.
کارگران فلزکار
Vigo
- که خواهان افزایش دستمزد هستند و کارفرما تنها با درصد
ناچیزی از آن توافق کرده - در سوم و چهارم ژوئن اقدام به
اعتصاب کردند و در جلو در کارخانه باریکاد بستند تا هم نظر
دیگران را به خود جلب کنند و هم حفاظی برای خود در برابر
حمله پلیس ایجاد نمایند. پلیس که برای حفاظت از منافع
سرمایه همیشه در تقابل با توده های کارگر در اشکال مختلفش
از شاغل و بیکار قرار دارد- گرچه حقوق و مزایایش با مالیات
بر درآمد همین کارگران پرداخت می شود- به کارگران حمله
کرد. در روز اول 8 کارگر زخمی شدند و در روز دوم نیز
درگیری شدید بود.
در ایالت باسک نیز چون سایر نقاط اسپانیا اعتراض و اعتصاب
جریان دارد. در اعتصاب عمومی 21 مه دو اتحادیه بزرگ
CCOO
وUGT
شرکت نکردند. در 4 ژوئن نیز با حمله پلیس به کارگران
اعتصابی 30 کارگر و تعدادی پلیس زخمی شدند و دولت محلی به
دلیل وخامت اوضاع خود را از میانجیگری بین کارگران و
کارفرما کنار کشید.
7 ژوئن 2009
به نقل از سایت کمیتۀ هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری
