بعد از ایران نوبت به گینه رسید

روز دو شنبه 27 سپتامبر ده ها هزار نفر از ساکنان بخش فقیر نشین کوناکری به دعوت احزاب مخالف دولت نظامی در روز جشن استقلال یا روز ملی گینه در استادیوم  کوناکری جمع شدند. مردم از 6 صبح خود را به آن جا رسانده بودند اما اجتماع آنان لحظاتی قبل توسط دولت نظامی ممنوع اعلام شده بود و جمعیت بی خبر که در آن جا جمع شده بودند مورد حمله وحشیانه نیروهای نظامی و انتظامی و اطلاعاتی قرارگرفتند. سربازان به روی مردم جمع شده در استادیوم که برای اعتراض به فساد مالی و فقر و سرکوب به دعوت احزاب مخالف پاسخ مثبت داده بودند، آتش گشودند و حمام خون راه انداختند. 157 انسان جان خود را از دست دادند و بیمارستان های کوناکری مملو از مجروحان شد. عصر دو شنبه سربازان به بیمارستان ها هجوم بردند و اجساد را با کاميون به مکان نامعلومی منتقل کردند. به همین سبب دولت نظامی تنها 46 کشته را اعلام کرده است.  روز بعد از این سركوب خونين، جوانان معترض به خیابان ها آمدند و با اتومبیل باریكاد بستند و بازهم نیروهای امنیتی به رویشان آتش گشودند. از روز سه شنبه تا کنون بیش از 1200 نفر زخمی شده اند . موسی دادیدس رئیس جمهوري نظامی گینه همچون سایر همگنانش نیروهای مخالف را که مردم را به جشن استقلال دعوت کرده بودند در مرگ افراد مقصر دانست. سركوب مردم توسط دولت کوناکری از طرف بسیاری از کشورها و اتحادیه آفریقا محکوم شد. در سال 2007 نیز نيروهاي نظامي یک اعتصاب عمومی به رهبری کارگران را  با 120 کشته پایان دادند.

موسی دادیدس قبلا در یک مصاحبه اعلام کرده بود که به هیچ وجه در انتخابات اکتبر 2009 کاندیدای پست ریاست جمهوری نخواهد بود. اما بعدا انتخابات را به 31 ژانویه 2010 عقب انداخت تا بگوید که من گفتم در سال 2009 کاندیدا نخواهم بود!! او اعلام کرد که  دولتی با اتحاد با نیروهای سیاسی غیرنظامی تشکیل می دهد. گرچه بسیاری از فرماندهان نظامی اش اکنون خود را به لباس غيرنظامي مزین کرده اند اما همه می دانند که اين دروغی بیش نیست، زیرا وی در اوت 2008 نیز کابینه ای متشکل از تکنوکرات ها و بانکداران سابق تشکیل داد که چيزي جزعروسک های دست ارتش نبودند و نیروی سیاسی مخالف به حساب نمی آمدند. در تاریخ سرمایه داری همواره از اهرم های مختلف برای سرکوب استفاده شده است، زمانی با ظاهرغیرنظامی اما با قدرت پشت پرده نظامي و زماني ديگر با حضور آشكار و عريان نیروهای امنیتی و نظامی.

اكتبر 2009