هفته اعتصاب آموزشی در آلمان
هنوز اعتصاب کارگران کودکستان ها و کیتاها تمام نشده که ده
ها هزار دانشجو و دانش آموز در بیش از 60 شهر آلمان یک
اعتصاب یک هفته ای را برای خواسته نظام آموزشی بهتر ترتیب
دادند. دولت میلیاردها یورو به بانک ها می پردازد به
جای این که در آموزش سرمایه گذاری کند. اما ما آینده این
سرزمین هستیم. این را آنیکا دانش آموز گزامتشوله( رشته
عمومی) بیلفلد می گوید. کلاس های درس تعطیل شده است و
معترضان به طور نمادین ساختمانی را در دانشگاه ها تصرف
کرده اند و مانع تشکیل سمینار یا اجاره آن ها برای اجرای
برنامه شده اند تا نظرها را به خود جلب کنند. زیرا تصرف،
که در گذشته دور توسط کارگران معترض انجام می شد و در دهه
1970 تا 1980 به عنوان عمل انقلابی توسط دانشجویان و
جوانان در سراسر آلمان به اجرا درمی آمد و به زندگی جمعی و
تشکیل کمون ها منجر می شد به طوری که هنوز بخشی از ساختمان
های تصرف شده در اختیار تصرف کنندگان قرار دارد، هنوز هم
خصلتی انقلابی و اعتراضی دارد. اعتصاب برای مدت یک هفته
برنامه ریزی شد که روز چهارشنبه به عنوان روز ویژه انتخاب
شد. بسیاری از معلمان نیز همراه با شاگردان در گردهمایی ها
شرکت می کردند و به عابرین و سئوال کنندگان در مورد دلیل
اعتصاب، وضعیت آموزشی، اشکالات موجود و خواسته های معترضین
پاسخ می دادند. این سومین اعتراض و اعتصاب بزرگ آموزشی بعد
از سال های 1997 و 2002 است. کارمندان اداری آموزشی نیز
برای دستمزد بهتر وارد مبارزه شدند و به اعتصاب پاسخ مثبت
دادند. اعتصاب از 15/6/2009 آغاز شد.
در بخش دانشجویی اعتراض برای استقرار یک نظام آموزشی بهتر
است، اعتراض به نظام جدید که وقتی برای دانشجو جهت کارکردن
و تامین زندگی نمی گذارد. لغو هزینه ثبت نام. در حالی که
تا دو سال قبل تحصیلات دانشگاهی مجانی بود و هزینه ثبت نام
پرداخت نمی شد اما اکنون برای هر ترم باید 500 یورو
بپردازند. از زمان تصویب این قانون دانشجویان به طور مستمر
علیه این قانون مبارزه کرده و موفق شده اند در چند ایالت
آن را ملغی کنند و مبازره همچنان برای لغو کامل آن ادامه
دارد. تقویت حق تصمیم گیری در مورد مسایل دانشگاه توسط
دانشجویان و استادان. هم چنین در هامبورگ دانشجویان خواهان
برکناری رئیس دانشگاه شده اند. اما حزب حاکم از او
پشتیبانی کرده است.
در بخش دانش آموزی اعتراض به نظام آموزشی ای است که طبقاتی
و تبعیض آمیز است و از همان ابتدا شاگردان را به صورت
تبعیض آمیز دسته بندی می کند. دانش آموزان بعضی از مدارس
موجود در سیستم آموزشی امکان راه یابی مستقیم به دانشگاه
ها را ندارند. این یک تبعیض سازمان یافته است که گریبان
بچه های خانواده های فقیر، کارگری و با پیشینه مهاجرت
والدین را می گیرد. اکثر این دانش آموزان به سمت مدارسی
رانده می شوند که تا کلاس نهم امکان رشد دارند. اینان بعدا
شانسی در بازار کار نیز نخواهند داشت. تصمیم گیری برای
تعین نوع مدرسه با اولیای آموزشی مدرسه است و در موارد
بیشماری با وجود نمرات خوب دانش آموز آن ها والدین را که
اطلاع چندانی از نظام آموزشی ندارند قانع می کنند که بهتر
است کودکشان به جای دبیرستان به این مدارس بروند. سیستم
تبغیض آمیز آموزشی چنان از اساس خراب است که در 5 سال اخیر
هیچگاه دانش آموزان آلمانی نتوانسته اند در تست های پیزا
که برای اروپا انجام می شود رتبه خوبی بیاورند. دانش
آموزان خواهان دخالت بیشتر در تصمیم گیری های مدرسه مثلا
برنامه های آموزشی و نحوه خرج بودجه مدارس هستند. آن ها
خواهان استخدام معلمان جدیدند زیرا کلاس ها با تراکم بالای
شاگردان همراه است. در سال 1996 مدارس آلمان به گونه ای
دیگر بود، کلاس های بسیار بزرگ با 10 تا 12 شاگرد. اما
اکنون حتی به 30 نفر هم رسیده است. هم چنین است سمینارهای
دانشگاه که یک استاد باید تا چند صد دانشجورا هدایت کند.
برای سرمایه این وضعیت دلخواه است زیرا به کارگرانی نیاز
دارد که حداقل های لازم را آموخته باشد و بتوانند هم از
عهده کار برآیند و هم به دلیل درجه آموزشی پایین نتوانند
خواهان حق و حقوق بالا باشند. زیرا در سرمایه داری هرچه
دستمزد یعنی کار پرداخت شده کمتر باشد بخش دیگر یعنی کار
پرداخت نشده یا سود سرمایه دار بیشتر خواهد شد. در سرمایه
داری انسان حق ندارد از زندگی شایسته انسانی، رفاه، وقت
آزاد بیشتر برای خود و خانواده و ارتقای معنوی برخوردار
باشد.
20 ژوئن 2009
به نقل از سایت کمیتۀ هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری
