حرکت اعتراضی کارگران صنایع فلزی شماره یک

سرمایه داران صاحب کارخانه های صنایع فلزی 1 و 2 دستمزدهای بیش از 4 ماه همه کارگران و کل مطالبات 8 ماه عده ای از آن ها را مصادره کرده اند. تاریخ چند سال اخیر این کارخانه حاکی است که صاحبان سرمایه تنها در شرایطی حاضر به پرداخت دستمزدها می شوند که جنگ و جدال کارگران علیه آنان تا مرحله گروگان گیری و اشکال تعیین کننده ای از اعمال قدرت پیش رود. در غیر این صورت، نه دستمزد را حق کارگر می پندارند و نه حاضرند در قبال استثمار وحشیانه توده های کارگر هیچ بهایی برای نیروی کار آن ها پرداخت کنند. کارگران شماره یک این کارخانه 4 ماه است که هیچ ریالی حقوق نگرفته اند و همزنجیران آن ها در شماره دو علاوه بر دستمزدهای 4 ماهه سال جاری حقوق 4 ماه از سال پیش را نیز دریافت نکرده اند. مدیرعامل کارخانه تازگی ها عوض شده است. سرمایه داران با این کار چنین وانمود کردند که با اعزام مدیرعامل جدید مشکل پرداخت مزدها سر و سامان پیدا می کند. اما هر روز که گذشت معلوم شد که ایشان نیز به قول معروف « خلف پاک سلف هستند» و در شرارت و سبعیت و کارگرستیزی  دست کمی از مدیر عامل سابق ندارد. شاید تنها انتظار سرمایه داران آن بود که اولاً با تعویض مدیرعامل  توهم به بهبود اوضاع را در کارگران ایجاد کنند و ثانیاً شاهد ترفندبازی های بیشتری از سوی دست نشانده جدید خود برای غلبه بر خشم کارگران باشند. به هر حال مدیرعامل جدید که از اقدام جدی و برنامه ریزی شده سال قبل کارگران در کار گروگان گیری سرمایه داران و مجبور ساختن آنان به پرداخت دستمزدها مطلع بود، تلاش کرد تا بسیار کمتر در محیط کارخانه حضور یابد. او کوشید تا خود را از چنگال خشم و قهر کارگران گرسنه دور نگه دارد. اما پیداست که این خشم و قهر به هر حال راه خود را باز می کرد و بر سر عناصر دیگری از عوامل سرمایه خراب می شد. در طول هفته های اخیر کارگران شماره یک پیوسته در حال اعتراض بودند و عوامل سرمایه پاسخ اعتراض آنان را به آمدن مدیرعامل موکول می کردند. موج خشم و عصیان کارگران هر روز بیش از روز پیش می شد و مسؤلان شرکت از همه سو خود را در محاصره عصیان توده های کارگر دیدند. در روز 22 تیر کارگران در یک اقدام مشترک جمعی تمامی مدیران فروش و تولید و عمله و اکره سرشناس سرمایه را بیرون انداختند و اینان لاجرم چاره کار را در آن دیدند که از مدیرعامل بخواهند تا در محیط کارخانه حاضر شود و با دادن وعده و وعیدهای دروغین کارگران را برای چند روزی آرام کند. مدیرعامل مجبور به قبول حرف اینان شد و بالاخره در یکی از روزهای هفته در اجتماع کارگران حاضر شد. او بساط ترفند را گسترده تر از همیشه باز کرد. به کارگران گفت که در آخر مرداد حقوق این ماه را پرداخت خواهد کرد و برای مطالبات معوقه 4 ماهه نیز به تدریج اقدام خواهد نمود. واقعیت این است که کل گفته های مدیرعامل از صدر تا ذیل فقط ترفند است. او فقط زمان می خرد و قصد پرداخت هیچ ریالی به کارگران را ندارد. تقریباً همه کارگران این موضوع را خوب می دانند. اما آنان زیر فشار درماندگی، بی قدرتی و پراکندگی خود را مجبور به قبول وعده های دروغین وی می بینند.

منبع: اتحادیه آزاد کارگران ایران

30 تیر 88     

نقل از سایت کمیتۀ هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری