اتحادیه کارگری علیه کارگران معدن طلای سفید

معدن طلای سفید متعلق به بزرگ ترین شرکت صادرکننده طلای سفید جهان در آفریقای جنوبی قراردارد. کارگران این معدن مدت ها است که به سطح نازل دستمزدها اعتراض می كنند. سرمایه داران با افزایشی حدود 9 درصد توافق كردند و تلاش داشتند که از وقوع اعتصاب و خوابیدن چرخ تولید جلوگیری كنند. پیشنهاد صاحبان سرمایه با مخالفت جدی کارگران مواجه شد. آنان این مقدار افزایش را حلال هیچ بخشی از مشکلات معیشتی و محرومیت های عمیق اجتماعی خود نمی دیدند. کشمکش ادامه یافت و در اینجا بود که اتحادیه کارگری به رسم معمول و بر پایه رسالت نهادینه و ذاتی خود وارد میدان شد. سرمایه داران صدرنشین اتحادیه کارگری از همه راه های ممکن بر توده کارگر فشار آوردند. انواع مخاطرات را پیش پای آنان قرار دادند و از زمین و آسمان ندا دادند که كارگران باید در مقابل اراده سرمایه تمکین كنند. بايد نرخ سود بالای سرمایه ها را همه چیز و معیشت و دارو و درمان و آموزش و مسكن و غذا و پوشاک  کارگران را هیچ بدانند. باید به مصالح سودآوری سرمایه تن دهند و از خیر معاش روزمره خود چشم پوشند. بايد سر سرمایه را سلامت بدانند و مرگ ناشی از گرسنگی کارگران را هیچ انگارند. اتحادیه موعظه کرد، تهدید نمود، دست به توطئه زد و به مزدوری های دیگر برای صاحبان سرمایه توسل جست. کارگران روزهای زیادی در مقابل خواست کارفرمایان و قبول میزان افزایش مورد توافق آنان مقاومت کردند اما در برابر فشار بیش از حد اتحادیه تاب ایستادگی نیاوردند. آنان سرانجام تسلیم شدند و به افزایش 9 تا 10 درصدی دستمزدها رضایت دادند. با انعقاد این قرارداد یک بار دیگر خطر از سر سرمایه رفع شد. عزم جزم کارگران برای اعتصاب از هم پاشید. اتحادیه دین خویش را به سرمایه ادا کرد و برگ دیگری از خیانت و جنایت خود علیه توده های کارگر را به کارنامه سیاه سرمایه پرستی اش افزود.    

اتحادیه سراسری کارگران معدن در همین اواخر عین همین جنایت را علیه کارگران معدنی دیگر از معادن طلای سفید در Implats آفریقای جنوبی انجام داده بود. در آنجا کارگران تا شروع اعتصاب پیش رفتند. چرخ تولید را از کار انداختند و رود پرخروش سود را برای مدتی خشکاندند. در آنجا نیز اتحادیه با تمامی توان دست به کار نجات سرمایه شد و با هزاران ترفند و دسیسه و تهدید کارگران را مجبور به ترک اعتصاب کرد. اتحادیه سراسری معدن در آفریقای جنوبی بیش از ۳۰۰۰۰۰ عضو دارد. معنای این سخن آن است که مي تواند خطر پیکار متحد و دسته جمعی 300 هزار کارگر را مدام  از سر سرمایه رفع می کند.

منبع: سايت علیه کارمزدی (انگلیسی)

سپتامبر 2009