این شعر را دوستی آلمانی از دوستی کوبایی به عنوان تبریک سال نو دریافت کرد. او آن را از اسپانیولی به آلمانی ترجمه کرد و به عنوان تبریک سال نو برای من فرستاد. من نیز با ترجمه آن به فارسی آن را به عنوان تبریک سال نو به همه­ی رفقای قدیم و جدید تقدیم می نمایم و آن را درخت عشق می­نامم.

می­خواهم در این سال

درختی را بیارایم در قلبم

و هدایایی بر آن بگذارم

در آن بیاویزم نام­های رفقایم را، رفقای زن و مرد

رفقایی که در دوردست­ها زندگی می­کنند

و نام آن­هایی، که در نزدیکم زندگی می­کنند

نام رفقای قدیمی و دوستان جدید را

آن­هایی، را که مرتب می­بینم

و آن­هایی را که به ندرت می­بینمشان،

آن­هایی را که گاه گاهی فراموش­شان می­کنم

دوستان زمان­های سخت

و دوستان ساعات شادی را

آن­هایی را که من آزردم­شان

بدون این که بخواهم،

و آن­هایی که مرا آزردند

بدون این که بخواهند،

آن­هایی را، که من به آن­ها مدیونم،

و آن­هایی که به من کمی مدیونند

آن­هایی که نامی دارند

و آن­هایی که نامی ندارند

 

درختی با ریشه­هایی عمیق

که به خاطر آن شاخه­هایش هرگز

از قلبم گسیخته نمی­شوند

درختی با شاخه­های طویل؛

برای نام­های جدید

نام­هایی از همه جا، که به آن می­پیوندند

 

این درختی است، که سایه­اش

 بسیار دلچسب است،

با آن دوستی،

در مبارزه­ی روزمره­ی زندگی

مکان آرامش می­شود

درختی که رویش روح دوستی است

روی هر تفنگ یک گل

از هر گریه یک لبخند

از خشم، بخشش

و از هر قلبی

مکانی برای عشق می­سازد.

                                                                                      

برای جهانی مبارزه کنیم که در آن از استثمار نشانی نباشد، جهانی که هر روزش نوروز باشد. نه بر هر لوله تفنگ یک گل، که تفنگی نباشد و جهان در صلح و آرامش. چنین دنیایی تنها با امحا سرمایه داری امکان پذیر است. نوروزتان پیروز!

                                                                                                                                                       

اسفند 1383 ، فریده ثابتی

Ich möchte

dieses Jahr einen Baum schmücken

in meinem Herzen

und anstelle von Geschenken,

hänge ich die Namen meiner Freunde und Freundinnen daran,

derer, die weit entfernt wohnen und derer, die nah sind,

der alten und neuen Freunde,

derer, die ich täglich sehe, und derer, die ich selten sehe,

derer, an die ich mich immer erinnere,

und derer, die ich manchmal vergesse,

der Freunde aus schweren Zeiten und derer aus fröhlichen stunden,

derer, die ich verletzte ohne es zu wollen,

und derer, die mich verletzt haben ohne es zu wollen,

derer, denen ich etwas schulde,

 und derer, die mir etwas schulden,

derer, die einen Namen haben und derer, die keinen Namen haben

 

Einen Baum mit tiefen Wurzeln

damit seine Zweige niemals aus meinem Herzen gerissen werden,

mit langen Ästen für neue Namen,

Namen von überall her, die sich zu den bestehenden gesellen.

Es ist ein Baum, in dessen Schatten es sehr angenehm ist,

damit die Freundschaft ein ort des Ausruhens sei

im täglichen Lebenskampf.

Auf dass der Geist der Freundschaft

Auf jede Waffe eine Blume,

aus jeder Träne ein Lächeln,

aus jedem Herzen

einen ort

der Liebe

macht.

Ich will aber den Satz "auf jede Waffe eine Blume" ändern und schreiben : statt jede Waffe eine Blume