|
از کارگران مبارز لاستیک
البرز بیاموزیم
روند اعتصاب ه و مبارزات
کارگران لاستیک البرز در طول
چند ماه اخیر گوشه درس آموزی
از کارزار ضدسرمایه داری
مستمر توده های کارگر ایران
در این دوره است. این مبارزات
از اعتراض کارگران علیه تعویق
پرداخت دستمزده و مقاومت مصمم
آنان در مقابل بیکارسازی ه
آغاز شد. بزرگی نسبی این واحد
صنعتی و شمار 200 1 نفری
کارگران آن، پیشینه طولانی
کار این شرکت و حضور کارگرانی
که سال های زیادی در اینج
کارکرده اند و تجارب اعتصاب ه
و خیزش ه و مبارزات زیادی ر ب
خود همراه دارند، آگاهی بیشتر
کارگران به عظمت و کارایی
نیروی اتحاد طبقاتی خویش به
عنوان جزئی از دستاوردهای سال
های ممتد مبارزه و کار، عزم
توده های کارگر در این
مورد که صاحبان سرمایه و دولت
سرمایه داری، به رغم تمام بی
رحمی و قساوت طبقاتی شان،
باید در مقابل مقاومت نیرومند
کارگران عقب نشینی کنند،
شناخت قابل توجه و مؤثر
کارگران از راهکارهای کارآمد
مبارزه و مانند این ه از جمله
عوامل مثبتی بودند که از همان
آغاز به مبارزات کارگران این
کارخانه تولیدی ویژگی برجسته
ای می داد.
کارگران در طول دوره مقاومت
تلاش کردند ت امید به پیروزی
ر در جریان پیکار روزمره خود
زنده نگه دارند. آنان آگاه
بودند که جز ادامه مبارزه هیچ
راه دیگری ندارند. یاد گرفته
بودند که تسلیم شدن در مقابل
صاحبان سرمایه و دولت سرمایه
داران امضای واقعی حکم مرگ
خود و زن و فرزندانشان است.
این موضوع برای آنان از آفتاب
هم روشن تر بود که اگر در این
مبارزه موفق نشوند بازهم باید
ب سفره خالی سرکنند. و وقتی
که چنین است چر در همین سنگر
حی وحاضر پیکار تکلیف مرگ و
زندگی خود ر روشن نکنند؟
عبارت معروف مارکس که"کارگران
جز زنجیرهایشان هیچ چیز دیگری
ندارند از دست بدهند" اگر
برای فلان سیاسی کار محفل
نشین افاده فروش فقط محمل فضل
فروشی و دکانداری است برای
این کارگران تار و پود واقعی
زندگی روزمره بود. آنان بسیار
جدی در زیر فشار کوه مشکلات
معیشتی و ترس از بیکاری و
هراس از گرسنگی زن و فرزند ب
خود زمزمه می کردند که در این
پیکار چه چیز ر از دست خواهند
داد؟! پاسخ برای آن ه کامل
روشن بود : هیچ چیز! مگر نه
این است که جان ی همین نفسی
که می کشند تنه دار و ندار آن
ه در جهنم گرسنگی و وحشت
سرمایه است و مگر نه این است
که اگر هم به ضرب گلوله
دستگاه های قهر و سرکوب
سرمایه امکان این نفس کشیدن ر
از دست ندهند، آن ر زیر فشار
گرسنگی ناشی از بیکاری از دست
خواهند داد؟ پس چر مقاومت
نکنند؟
عزم مصمم برای ادامه پیکار بر
پایه محاسبات واقعی و آگاهانه
به کارگران جرأت داد ت برای
پیشبرد مبارزه خود دست به
ابتکارات ثمربخش و کارآمد
بزنند. آنان در یکی از روزهای
سرد زمستان دسته جمعی کفن
پوشیدند و ب این کار خویش چند
تیر ر یکج به هدف شلیک کردند.
به سرمایه داران و دولت آن ه
اعلام داشتند که در کارزار
متحد خویش از مرگ هیچ هراس
ندارند، زیر زندگی آنان در
قعر دوزخ سرمایه هیچ از مرگ
بهتر نیست. در همان حال خطاب
به خیل عظیم همزنجیرانشان
اعلام کردند که نظام سرمایه
داری همه م ر به طور واقعی
کفش پوش ساخته است و حال که
به این وضعیت هولناک سقوط
کرده ایم م نیز تنه هستی خود
یعنی همین زندگی پر از ذلت و
حقارت و گرسنگی ر در تیر می
کنیم و به سوی این نظام شلیک
می کنیم.
راهکار مهم دیگر کارگران توسل
به راهبندان و بستن جاده
تهران - اسلامشهر بود. آنان
به پیروی از یکی از سنت های
مبارزاتی کارگران جهان ب این
کار خویش اول یک معبر مهم
اقتصادی استان ر بستند و فشار
سنگینی ر بر حمل و نقل
کالاهای مورد نیاز شماری از
کارخانه ه وارد کردند، ثانی و
از آن مهم تر پیام اعتصاب خود
ر از زبان مسافران این جاده
به گوش توده همزنجیر خود در
جاهای دیگر رساندند.
تحصن شبانه روزی در محیط
کارخانه و اشغال کامل محیط
کار نیز از جمله تاکتیک ه و
سازوکارهای مهم دیگر کارگران
در طول روزهای پیکار بود. در
یک جمع بندی پخته و سنجیده
باید گفت که تمامی این حوادث،
تصمیم گیری ه و صحنه های
نمایش قدرت یکی پس از دیگری
اراده مصمم کارگران ر برای
ادامه مقاومت به نمایش می
نهاد. مشاهده این وضعیت برای
سرمایه داران و دولت آن ه به
طور جدی رعب آور بود. اینان ب
خود می اندیشیدند که اگر همه
کارگران در سراسر ایران این
چنین راسخ و استوار دست به
اعتراض و مبارزه و مقاومت
بزنند، چه وضعی پیش خواهد آمد
و ب موج خطر چنین رخداد عظیمی
چگونه باید مقابله کرد؟
صاحبان سرمایه و نیروهای
اعمال قهر سرمایه داری در
برابر عصیان کارگران چند روزی
راه مماشات و مدار در پیش
گرفتند. انتظار آنان این بود
که کارگران بالاخره خسته و
مأیوس شوند و مقاومت ر ره
کنند. ام محاسبات عوامل رژیم
غلط از آب در آمد. کارگران
همان گونه که بالاتر گفتیم
ادامه مبارزه ر تنه راه می
دیدند و این کار آنان از یک
سو صاحبان سرمایه و دولت ر
بیشتر به فکر چاره جویی
انداخت و از سوی دیگر موجی از
حمایت و همدلی ر در میان
همزنجیرانشان دامن زد.
مالک شرکت در رایزنی تنگاتنگ
ب قوای دولتی تلاش کرد ت ب
پرداخت 2 ماه حقوق معوقه در
اراده کارگران خلل ایجاد کند
ام این شگرد به سرعت شکست
خورد و کارگران اعلام کردند ت
تحقق تمامی مطالباتشان به
مبارزه ادامه می دهند. سرمایه
داران و دولت آن ه به رغم
احساس درماندگی در مقابل
اعتراضات کارگران از یک مسئله
بسیار مهم دیگر هم به وحشت
افتاده بودند. آنان هر میزان
عقب نشینی در مقابل موج
مبارزات کارگران لاستیک البرز
ر نقطه عطفی برای حدت و شدت
مبارزات کارگران در مناطق
دیگر کشور ارزیابی می کردند.
می دانستند که اگر مقاومت
طولانی کارگران در اینج ب
پیروزی همراه شود، درسی
گرانبه و تعیین کننده برای
همه توده های کارگر در جاهای
دیگرخواهد شد. به این ترتیب
علاوه بر اهمیت دفاع از
سوداندوزی انبوه تر سرمایه
داران، عامل مهم ضرورت مقابله
ب گسترش امواج جنبش کارگری هم
وارد محاسبات آنان می شد.
دولت سرمایه ب توجه به همه
این مسائل ب بیرحمی تمام شب
هنگام به صفوف متحد کارگران
اعتصابی یورش برد. در جریان
این یورش قبل از هر چیز معلوم
شد که روند طولانی مقاومت
توده های کارگر و راهکارهای
بسیار سنجیده و درست آن ه به
طور واقعی اثر بخشیده است.
کارگران اعزامی آتش نشانی ب
مشاهده صف آرایی متقابل
کارگران لاستیک البرز در یک
سو و سرمایه داران و دولت در
سوی دیگر، ب شهامت بسیار
هیجان انگیزی از پذیرش دستور
فرماندهی قوای سرکوب
سرپیچیدند. آنان از گرفتن
شلنگ آب جوش به سوی کارگران
خودداری کردند و آب ر به سمت
آسفالت خیابان گرفتند. پلیس
ضد شورش سرمایه اعتصاب ر قلع
و قمع کرد و 140 کارگر ر
همراه همزنجیران آتش نشان آن
ه راهی سیاهچال کرد. مقاومت
کارگران پس از دستگیری
همکارانشان باز هم ادامه
یافت. آنان همراه ب زنان و
کودکان خردسالشان در مقابل
محل اسارت کارگران دستگیر شده
تحصن کردند و خواستار آزادی
بی قید وشرط آن ه شدند.
مبارزه کارگران لاستیک البرز
به رغم تهاجم وحشیانه پلیس و
به رغم دستگیری ه و قلع و قمع
ه همچنان ادامه دارد. سرمایه
داران گفته اند که کارگران به
سر کارشان باز خواهند گشت، ام
آنان برای برای این کار
همچنان امروز و فرد می کنند.
در روزهای اخیر دروازه
کارخانه بر روی کارمندان باز
شده است، ام این که ب بازگشت
کارگران چه خواهد شد هنوز هیچ
معلوم نیست. در این میان فقط
یک چیز بسیار روشن است :
کارگران جز ادامه مقاومت و
مبارزه هیچ راهی در پیش رو
ندارند.
مبارزات کارگران البرز ت همین
ج ب درس های زیادی برای همه
کارگران ایران همراه بوده
است. تلاش برای گسترش اعتراض
های کارگری در دیگر نقاط
کشور، عزم استوار برای
مقاومت، رفتن به سراغ
همزنجیران خویش در مراکز دیگر
کار و تولید، جایگزینی
مبارزات پراکنده ب اعتصابات و
خیزش های متحد دسته جمعی در
قلمروهای هر چه وسیع تر،
اتخاذ راهکارهای کارآمد برای
مأیوس ساختن دشمن و جلب حمایت
توده های هر چه وسیع ترطبقه
از جمله این درس ه است.
کمیته هماهنگی برای ایجاد
تشکل کارگری (منطقه تهران)
31/1/1387
www.hamaahangi.com
hamaahangi@gmail.com |
