پیام همبستگی با کارگران دوچرخه سازی "بایک سیستم" در نوردهاوزن در آلمان
دوستان ! همرزمان !
اقدام شما در تصرف کارخانۀ "بایک سیستم" به مدت 116 روز ( از 10 ژوئیه تا 26 اکتبر 2007 ) و تولید دوچرخه با مارک "دوچرخۀ اعتصاب" (strike bike) برای جلوگیری از تعطیل کارخانه و بیکاری کارگران مایۀ دلگرمی و نیز سربلندی کارگران جهان از جمله من به عنوان یکی از فعالان کارگری ایران گردید. شما با این اقدام نشان دادید که کارگران اگر به نیروی خود تکیه کنند می توانند از تعطیل کارخانه و بیکاری کارگران - که از عوارض توحش سرمایه داری به ویژه شکل نئولیبرالی آن است - جلوگیری کنند. شما نشان دادید که کارگران مرعوب برچسب "اعتصاب وحشی"، که دنیای سرمایه داری برای بازداشتن کارگران از مبارزه علیه سرمایه اختراع کرده است، نمی شوند. شما نشان دادید که کارگران اگر اراده کنند برای اداره و مدیریت کارخانه نه تنها هیچ چیزی از سرمایه داران کم ندارند بلکه قادرند تولید را با کیفیتی بسیار مرغوب تر و هزینه ای بسیار کمتر از سرمایه داران سامان دهند. شما نشان دادید که کارگران اگر متحد شوند قادرند بر رقابت و تفرقۀ ناشی از نظام سرمایه داری، که کارگران را به جای مبارزه با این نظام به جان یکدیگر می اندازد، غلبه کنند. شما نشان دادید که کارگران متحد می توانند تولید را نه براساس سود بلکه بر پایه نیاز جامعه سازمان دهند. و، مهم تر از همۀ این ها، اقدام شما به مثابه یک نمونه و الگوی کوچک نشان داد که کارگران اگر به نیروی خود متحد و متشکل شوند و مبارزۀ خود علیه سرمایه را خودآگاهانه سازند قادرند کل جامعۀ بشری را اداره و هدایت کنند.
هم طبقه ای ها !
شما احتمالا می دانید که کارگران در این یا آن زمان و در این جا و آن جای دنیا همیشه به چنین اقداماتی دست یازیده اند و همچنان دست می یازند. همین چند سال پیش بود که کارگران کارخانۀ پوشاک بروکمن در آرژانتین کارخانه را به تصرف خود درآوردند و دولت و دادگاه های این کشور را مجبور کردند که ادارۀ کارخانه توسط کارگران را به رسمیت بشناسند. در ایران نیز سال پیش، در جریان تعطیل یکی از کارخانه ها به نام کارخانۀ یخچال سازی لرستان در شهر خرم آباد، این نظر در میان کارگران مطرح شد که برای جلوگیری از تعطیل کارخانه و بیکاری کارگران دولت موظف است امکانات لازم را در اختیار کارگران بگذارد تا آنان خود تولید را اداره و سازماندهی کنند. بنابراین، اقدام شما یکی از سنت های مبارزۀ طبقۀ کارگر علیه سرمایه داری در کل جهان است. اما پرسش اساسی این است که چرا این اقدامات ضدسرمایه داری پس از مدتی فروکش می کند و حد اکثر فقط برای مدتی تعطیل کارخانه و بیکاری کارگران را عقب می اندازد؟ پرسش این است که چرا این اقدام های شجاعانۀ کارگران در این جا و آن جای دنیا به هم گره نمی خورد و به یک نیروی بنیان کن برای جلوگیری قطعی از تعطیل کارخانه و بیکاری کارگران تبدیل نمی شود؟
پاسخ این پرسش در یک کلام آن است که کارگران از اتحاد و تشکلی که قادر باشد نظام سرمایه داری را به عقب براند و در نهایت براندازد برخوردار نیستند. بخش عظیمی از کارگران جهان ( از جمله کارگران ایران ) فاقد هرگونه تشکل هستند، چه رسد به تشکل مستقل از سرمایه و دولت آن. آن بخش از کارگران جهان نیز که از تشکل برخوردارند زیر سیطرۀ اتحادیه های رفرمیستی به سر می برند که نمی خواهند کمترین تعرضی به ساحت مقدس سرمایه انجام دهند. همین تصویر سریع و در عین حال واقعی از وضعیت کنونی سازمان یابی طبقۀ کارگر در جهان نشان می دهد که کارگران برای رهایی از مصائب سرمایه از جمله بیکاری هیچ چاره ای جز متشکل شدن در یک سازمان ضدسرمایه داری و سراسری ندارند.
رفقای کارگر کارخانۀ "بایک سیستم" !
هم اکنون شماری از فعالان ضدسرمایه داری ایران هدف خود را فعالیت برای ایجاد تشکل ضدسرمایه داری و سراسری طبقۀ کارگر ایران قرار داده اند. وظیفۀ خود می دانم به عنوان یکی از این فعالان ضمن اعلام همبستگی خود با اقدام دلاورانه و شجاعانۀ شما در تصرف کارخانه و اعمال کنترل کارگری بر آن، شما را به ایجاد تشکل ضدسرمایه داری در کارخانۀ خود و تلاش برای پیوند آن با سایر تشکل های ضدسرمایه داری در آلمان در جهت برپایی سازمان ضدسرمایه داری و سراسری کارگران آلمان دعوت کنم. پی ریزی یک انترناسیونال کارگری به عنوان پرچمدار دنیایی انسانی و فارغ از ستم طبقاتی در گرو پیمودن این راه است.
همبستگی مرا بپذیرید.
دست شما را صمیمانه می فشارم و برایتان آرزوی پیروزی می کنم.
محسن حکیمی ، فعال کارگری در ایران
4 نوامبر 2007