فقر در ژاپن
مطلب زیر پیرامون فقر در ژاپن
است که در تاریخ 13 سپتامبر در
LabourNer.de
چاپ شده است.
بی خانمان های جدید در اینترنت
کافه ها زندگی می کنند. سطح دستمزد کارگران جوان آن قدر
پایین است که توان اجاره خانه و زندگی مستقل را ندارند و
مجبورند حتی تا بیش از 30 سالگی نیز با والدین خود زندگی
کنند. چون سایر کشورهای سرمایه داری دائما از سهم کارگران
تمام وقت کاسته و به سهم کارگران بخش کار و گاه کار افزوده
می شود. کارگرانی که به طور نا منطم کار می کنند و مدتی
نیز بیکارند از 19٪ در دهه 90 ، به 30٪ در 2005 و سپس بعد
از دو سال در 2007 به 37٪ رسیده است.
کارگران بخش کار در مقایسه با
کارگران تمام وقت تنها 40٪ متوسط دستمزد را دریافت می
دارند. حداقل دستمزد در ژاپن از سایر کشورهای صنعتی بسیار
پایین تر است.
در اول ماه مه 2007 برای اولین
بار در ژاپن کارگران گاه کار در مراکز مهم اقتصادی چون
توکیو و اوزاکا دست به تظاهرات زدند.
اکنون بیش از یک سوم کل
کارگران، 60 یا بیشتر ساعت در هفته کار می کنند. اگر
دستمزد سالانه کارگران از 34 هزار دلار بالاتر باشد در
ازای ساعات کار اضافی یا پولی دریافت نخواهند کرد یا بسیار
کم در یافت خواهند کرد این امر گریبانگیر 70٪ از 23 میلیون
کارمند ژاپنی است. اتحادیه کارگری در ژاپن که در سال 1989
تاسیس شد و اعضایش در سال 90 به بیش از 10 میلیون رسید به
دلیل این که کارگران تدریجا به نقش اتحادیه در مناسبات
سرمایه داری و عدم کارآیی آن برای پی گیری خواسته های
کارگران پی بردند در سال 98 به 7.467 هزار نفر سقوط کرد.
روند ترک کردن اتحادیه ها توسط کارگران چون سایر کشورهای
سرمایه داری کماکان ادامه دارد و اکنون اعضای آن به 6،8
میلیون رسیده است. فریده
ثابتی
16/09/2007
