وقتي كه سرمايه، ترور مي كند
شنيدن
خبر ترور مجيد حميدي از فعالان كارگري در شهر سنندج توسط
جوخه مرگ رژيم سرمايه و جهل، خشم همه كارگران مبارز و
آگاه، همه رزمندگان راه و آرمان طبقه كارگر، همه
آزاديخواهان و استبداد ستيزان را برانگيخته است. اينك مجيد
حميدي كه مبارزه حق طلبانه خود را از طريق كميته هماهنگي
به پيش مي برد، با مرگ دست و پنجه نرم مي كند. پرسشي كه
در برابر همه ما قرار گرفته اينست كه ترور سنندج نشانه
چيست؟ و پرسش مهمتر اينست كه در برابر اين جنايات چه بايد
كرد؟
بدون شك، دست زدن به چنين اقداماتي در شرايط كنوني، فقط
و فقط نشانه ترس و زبوني و ضعف حكومت سرمايه است. رژيم در
مقابل نارضايتي عمومي و گسترش جنبشهاي اجتماعي از جنبش
كارگري گرفته تا جنبشهاي زنان و دانشجويان و معلمان و...
به تكاپو افتاده است. رژيم در عكس العمل به جنبشهاي
مردمي، در درجه اول عناصر آگاه و مبارزي كه در صف اول
ايستاده اند را آماج قرار مي دهد. هدفش اينست كه با اين
كار، امكان آگاه و متشكل شدن را از توده هاي معترض و به
جان آمده سلب كند. و اتفاقي نيست كه اين ترور در كردستان
انجام مي شود. سابقه مبارزاتي، فضاي سياسي حاكم كه حاكي از
انفراد رژيم است، و گسترش شكل هاي مختلف سازمان يابي
اعتراض و مقاومت مردم، كردستان را به يك نقطه ضعف مهم
جمهوري اسلامي تبديل كرده است. حكومت مي داند كه اگر در
آينده نزديك، جامعه در گير تلاطم هاي بزرگ سياسي شود،
كردستان از نخستين مناطقي خواهد بود كه كنترل بر آن را از
دست خواهد داد. حكومت با اين ترور و اقدامات مشابه ديگر،
دارد خود را براي چنين احتمالي آماده مي كند. پس بهتر است
مبارزان جنبشهاي اجتماعي گوناگون نيز از همين امروز خود را
آماده تحولات فردا كنند.
در اين اوضاع، شم طبقاتي حكومت سرمايه خوب كار مي كند و
طبقه كارگر را به عنوان دشمن طبقاتي خود خوب تشخيص مي دهد.
از اين رو، ماموران و خبرچينان خود را واداشته كه حركت هاي
مقاومت جويانه و تعرضي كارگران را زير نظر بگيرند. آنان
در پي هر مبارزه كارگري، شماري از مبارزان و سازمان
دهندگان جنبش را مي ربايند و به سياهچال ها روانه مي كنند.
شماري از كارگران حق طلب را از اخراج مي كنند و در معرض
تهديد و فشار دائمي قرار مي دهند. و در شرايطي، كساني
مانند مجيد حميدي را نيز ترور مي كنند.
در مقابل، ما بايد روحيه ترديد نكردن و پا پس نكشيدن در
برابر ترور و سركوب دولتي را همه جا تبليغ كنيم. بايد اين
حقيقت را از زبان طبقه كارگر به گوش جامعه برسانيم كه
جنگيدن عليه ماشين دولتي ستم و استثمار عين زندگي است و
نجنگيدن عين مرگ است.
پاسخ فوري
كه بايد به اين فشارها و سركوب ها داد، تلاش پيگيرانه براي
مبارزه اي سازمان يافته تر با اهدافي روشن تر، پيش گذاشتن
خواسته هاي مهمتر و ريشه اي تر، و دامن زدن به حركتي
متحدانه در سطح جنبش كارگري و فراتر از آن، در سطح جنبشهاي
مختلف اجتماعي است.
در عين حال، ترور مجيد حميدي براي همه ما فعالان كارگري
و فعالان ساير جنبشهاي اجتماعي درسي را در بر دارد. نبايد
به خود اجازه خوشخيالي بدهيم. ديدن شكاف ها و نقاط ضعف
واقعي رژيم و امكاناتي كه براي گسترش مقاومت و اعتراضات
كارگران و توده هاي ستمديده پديد آورده، نبايد ما را از
ماهيت سركوبگرانه آن غافل كند. نبايد اجازه دهيم كه توهمات
رفرميستي و بيراهه هاي سازش، فعاليت ها و تشكل هاي ما را
به علني گرايي و قانوني گرايي مبتلا كند. اگر در پيشبرد
مبارزه به نقش پليس سياسي كم بها بدهيم بايد انتظار ضربات
جدي را داشته باشيم. تجربه مبارزه طبقاتي در ايران و همه
دنيا سرشار از نمونه هاي دردناك در اين زمينه است.
در دوران تكان هاي بزرگ سياسي كه در راهست، اگر طبقه
كارگر به رهبر انقلابي مردم تبديل نشود و يا آگاهانه و
پيگيرانه در اين راه تلاش نكند، فاجعه اي دهشتناكتر از
ضدانقلابي كه از دل انقلاب 1357 سر بلند كرد در انتظار
جامعه ما خواهد بود. بنابراين مهمترين وظيفه طبقه ما در
قبال اوضاع كنوني، وظيفه سياسي اوست. آنچه تعيين مي كند كه
مبارزات حق طلبانه روزمره توده هاي كارگر واقعا به يك
مدرسه جنگ در خدمت آماده شدن براي جنگ واقعي طبقاتي تبديل
شود، تلاش همزمان براي اتحاد كارگران پيشرو در تشكل هاي
منضبط انقلابي و دور از چشم پليس سياسي، و در مرزبندي روشن
با بيراه هاي رفرميستي و اكونوميستي است. ضعيف تر شدن
حاكميت، امكان پيشروي سريعتر در اين راه انقلابي را فراهم
كرده است.
فردا
از آن طبقه كارگر است!
جمعي از
فعالين كارگري
30 مهر
1386
