کارگران لوله
سازی خوزستان جز تصرف کارخانه راه دیگری ندارند
تعطیلی اجباری 15روزه کارگران لوله سازی خوزستان به پایان
رسیده است. این مرخصی از سوی سرمایه داران بر کارگران
تحمیل شد تا موج اعتراض توده های کارگر به شکلی درهم شکسته
شود و مهار گردد. هدف صاحبان سرمایه آن بود که به هرشکل
ممکن از طغیان خشم کارگران جلوگیری کنند. آنان کشتار یعنی
راهکار همیشگی خود را سلاح مناسب روز نمی دیدند، زیرا به
این می اندیشیدند که کاربرد این راهکار در فضای اوجگیری
جنبش کارگری، در مجاورت دنیای خشم و قهر کارگران هفت تپه و
لاستیک البرز، در جوار صدرای بوشهر و مازندران و نساجی های
شمال و معلمان مدارس و خیل عظیم کارگران حوزه های دیگر، چه
بسا نقش کبریتی در کار شعله ورساختن انبار یا انبارهای
باروت را ایفا کند. صاحبان سرمایه برای پرهیز ازاین کار
متوسل به ترفند تحمیل تعطیلی 15روز بر کارگران شدند تا در
این مدت راه های کم زیان تر مقابله با مبارزات آنان را
اندیشه و برنامه ریزی کنند. مدت 15روز پایان یافت و
کارگران برای بازگشت به کار و گرفتن دستمزدهای معوقه خویش
به مالکان شرکت رجوع کردند. اما سرمایه داران حکم به تمدید
این مرخصی دادند و به کارگران گفتند که باید 15 روز دیگر
به مرخصی ناخواسته خویش ادامه دهند.
تصمیم کارفرمایان به گسترش دامنه ترفندهایشان با اعتراض
شدید کارگران لوله سازی مواجه شد. بیش از 500 کارگر خود را
به دفتر سهامدار اصلی شرکت رساندند و در آنجا دست به
اجتماع و تظاهرات زدند. اجتماع کارگران با دو پاسخ آمیخته
و همزمان سرمایه مواجه گردید. از یک سو، گماشتگان صاحب
سرمایه به کارگران خبردادند که سرمایه دار سهامدار اصلی
شرکت در مسافرت است و ناگزیر در فرصتی دیگر به آنان پاسخ
خواهد داد و، از سوی دیگر، پلیس و سایر نیروهای سرکوب با
سرعت تمام خود را به محل تجمع کارگران رساندند و دست به
کار متفرق کردن آن ها شدند. کارگران لوله سازی به دنبال
وقوع این حوادث راهی نقطه دیگری از شهر اهواز شدند و تلاش
کردند تا در آنجا اجتماع کنند و برای ادامه مبارزات خود به
همفکری پردازند. اما تجمع اخیر نیز زیر فشار موعظه های
آشتی طلبانه یکی از عناصر انجمن صنفی اسیر دست سیاست های
سرمایه بدون هیچ اقدامی ازهم پاشید. جوهر سخن این نماینده
نیز در مجموع تکرارهمان حرف های صاحبان سرمایه بود. او هم
کارگران را به صبر و مماشات و قبول وعده های کارفرمایان و
تحمل بیشتر روزهای انتظار دعوت کرد.
کارگران لوله سازی خوزستان 4 ماه تمام است که هیچ دستمزدی
نگرفته اند. آنان به صورت بسیارجدی درمعرض خطر اخراج
قراردارند. چندین ماه است که سرمایه داران با توسل به
انواع ترفندها و دروغ پردازی ها آنان را در حالت انتظار
نگه داشته اند و از این طریق شعله های خشم و قهر آنان را
مهارکرده اند. در آخرین توطئه خویش تمدید مدت مرخصی تحمیلی
را پیش کشیده اند. همزمان به کارگران وعده می دهند که در
تدارک دریافت وام از بانک و پرداختن دستمزدهای معوقه
هستند! در جامعه ای که گزارش چند روز پیش بانک مرکزی
سرمایه از تراکم هولناک 164 هزار میلیارد تومان نقدینگی آن
هم تا پایان سال 86 خبر داده است، سرمایه داران این
کارخانه که شماری از مالکان مستقیم همان نقدینگی ها هستند
بسیار مزورانه از فقدان نقدینگی می نالند و علت تعطیل شرکت
را کسری نقدینگی اعلام می کنند!!
آنچه بسیار بدیهی است آن است که سرمایه دار شرکت و عوامل
سرمایه در نهادهای مختلف دولتی و مراکز مالی همگی دست به
دست هم داده اند تا 750 کارگر کارخانه لوله سازی را برای
مدتی در دالان های سیاه انتظار و وعده پردازی موهوم
سرگردان کنند. آنان تمامی ترفندها را به کارگر گرفته اند و
همچنان به کار خواهند گرفت تا شور مبارزه و شعله خشم و موج
اعتراض کارگران را در باتلاق همین سرگردانی ها و وعده و
عید دادن ها از توفانی شدن و اشتعال باز دارند. آنان
بسیارزیرکانه عمل می کنند، درست همان گونه که همتایان
طبقاتی آن ها و همین عوامل سرمایه و نهادهای دولتی سرمایه
داری در مورد 5000 کارگر معترض و خشمگین نیشکر هفت تپه عمل
کردند. تجربه کارگران اخیر باید درس عبرت بسیار مهمی برای
کارگران لوله سازی باشد. دنیای پیکار و جنگ و ستیز توده
های عظیم فروشنده نیروی کار در کارخانه نیشکر هفت تپه وقتی
که نتوانست بن بست سر راه خود را بشکند، وقتی که برای
روزهای طولانی در پشت این بن بست به فرسودگی و استهلاک و
خستگی فروغلتید به ناچار از ادامه حرکت و گسترش و بالندگی
بازماند و به همین دلیل به هیچ نتیجه قابل توجهی دست
نیافت. این نکته بسیار مهم است که هر سطح مبارزه و خیزش
کارگران باید بتواند بر بن بست یا بن بست های سر راه خود
غلبه کند. مبارزه طبقاتی جز اعمال قدرت علیه سرمایه داران
و دولت سرمایه برای کارگران معنای دیگری ندارد. مبارزه ما
باید بیان اعمال قدرت ما باشد. ما باید صاحبان سرمایه و
دولت آن ها را به قبول خواسته های خود مجبورکنیم. سرمایه
داران با ترفندهایشان ما را از برهوت این انتظار و وعده
دروغ به سوی برهوتی دیگر سر می دوانند و این کار را این
قدر ادامه می دهند تا ما خسته و نومید شویم و زیر فشار
فرسودگی ازهم بپاشیم و کل قدرت اتحاد و مبارزه مان را از
دست بدهیم. آنگاه آنان بسیار راحت ما را تارومارخواهند
کرد. آنگاه از میان خود ما هم عده ای سودجو و محافظه کار و
متوهم به سرمایه ما را مثلا سرگرم سندیکاسازی خواهندکرد،
درست همان معامله ای که با کارگران نیشکرهفت تپه کردند.
اگر مبارزه طولانی و دلاورانه کارگران هفت تپه برای آنان
نان نداشت برای سندیکاسازان آب داشت. در فرجام این مبارزه،
چند نفر برای خود صاحب دکانی به اسم "هیئت موسس سندیکا"
شدند و در حول آن شروع به کسب و کار و نوشتن نامه های
"فدایت شوم" برای رفرمیست ها و اتحادیه های معلوم الحال
کردند. اما 5000 کارگر نیشکر هفت تپه همراه با چند ده هزار
زن و کودکانشان دست از پا درازتر بیش از پیش به باتلاق
گرسنگی و مرگ و مذلت فرورفتند. در یک کلام، آنچه در لحظه
حاضر برای کارگران لوله سازی از همه چیز اساسی تر است غلبه
بر بن بست کنونی سر راه مبارزه آن ها است. تنها راه غلبه
براین بن بست نیز تصرف کارخانه است. مگر نه این است که
مسئولان دولتی دلیل تعطیل کارخانه را فقدان نقدینگی اعلام
می کنند و مگر نه این است که همین عوامل سرمایه از زمین و
آسمان جنجال می کنند که وجود 164 هزار میلیارد تومان
نقدینگی در جامعه بسیار خطرناک است؟ بسیار خوب، تحلیل های
سراسر دروغ آن ها برای خودشان. ما کارخانه را تصرف می کنیم
و آن ها از محل همین نقدینگی بسیار خطرناک که به گفته آن
ها گویا باعث رکود اقتصاد شده است!! کل هزینه های لازم راه
اندازی شرکت را دراختیار ما بگذارند.
کارگران لوله سازی خوزستان! بیایید این کار را شروع کنیم و
مبارزه خود را به این ریل منتقل کنیم. اگر ما این کار را
بکنیم کارگران نیشکرهفت تپه و لاستیک البرز و جاهای دیگر
نیز راه ما را در پیش خواهند گرفت. باید کاری کنیم که
همزنجیران ما در شرکت های نفت و گاز و آب و برق و حمل و
نقل و خودروسازی ها به یاری ما برخیزند. ما باید دست به
کار تدارک انتقال مبارزات خود به این راهکار مشخص شویم.
برای این کار باید قبل از هر چیز شورای کارگری خود را بر
پای داریم. به سراغ کارگران جاهای دیگر برویم. راه دیگری
در پیش روی ما نیست و اگر هست بی تردید نه راه پیروزی و
زندگی شرافتمندانه بلکه راه از دست دادن قدرت مبارزه،
شکست، تسلیم، غلتیدن به راه حل های فرساینده و سرانجام
قبول گرسنگی و مرگ ناشی از نداری و سیه روزی است.
کارگران علیه سرمایه متشکل شویم !
کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری (منطقه تهران)
3شهریور 87
www.hamaahangi.com
hamaahangi@gmail.com
